|
بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و ما را از آرزوى دراز باز دار )چون آرزوى دراز آخرت را از ياد ميبرد و بر اثر آن انسان بدبخت ميگردد ؛ در نهج البلاغه است حضرت امير المؤمنين - عليه السّلام - فرموده: ((ايّها النّاس انّ اخوف ما اخاف عليكم اثنان: اتّباع الهوى و طول الامل، فامّا اتّباع الهوى فيصدّ عن الحقّ، و امّا طول الامل فينسى الاخرة )) يعنى اى مردم ترسناكترين چيزيكه از ابتلاى شما به آن ميترسم دو چيز است: اول پيروى از هواى نفس، دوم آرزوى بيشمار، امّا پيروى از هواى نفس شخص را از راه حقّ باز ميدارد، و آرزوى بيحساب آخرت را از ياد ميبرد( و با كردار راست و درست )بطوريكه واجب است( آرزو را از ما دور گردان تا اينكه تمام كردن ساعتى را پس از ساعتىدور يافتن روزى را پس از روزى و پيوستگى نفسى را بنفسى و در پى آمدن گامى را در پى گامى آرزو نكنيم – و ما را از فريب آرزو سلامت و بىگزند و از بديهايش ايمن فرما، و مرگ را در جلو ما بر پا دار )آنى آن را از ياد ما مبر( و ياد كردن ما آن را روزى پس از روزى )يا روزى پس از روزهائى( قرار مده )ما را توفيق ده تا هميشه بياد آن باشيم، و روزى آن را از ياد مبريم كه مستلزم كوتاهى آرزو و كوشش در عبادت و بندگى و چشم پوشى از دنيا و كالاى آن درد آوردن بآخرت است ) از اعمال شايسته عملى براى ما قرار ده )توفيق بجا آوردن عمل شايستهاى بما عطا فرما( كه با آن بازگشت بسوى )پاداش( تو را دير شماريم )در انجام آن عمل بكوشيم( و بر زود رسيدن به )رحمت( تو حرص داشته باشيم تا مرگ براى ما جاى انس و آرامش باشد كه بآن انس گيريم، و جاى الفت و دوستى باشد كه بسوى آن شوق داشته باشيم، و خويشاوند نزديكى )مانند زن و فرزند( باشد كه نزديك شدن باو را دوست بداريم - پس هرگاه آن را بر ما حاضر نمودى و بما واقع ساختى ما را بآن نيكبخت گردان در حاليكه زيارت و ديدار كننده )آمدنش از روى مهربانى( باشد، و ما را بآن انس ده در حاليكه از راه رسد، و ما را بمهمانى آن بدبخت مكن، و از ديدارش خوار و رسوا و سر بزير مفرما، و آن را درى از درهاى آمرزش خود و كليدى از كليدها )وسيلهاى از وسيلهها( ى رحمت خويش گردان - ما را بميران هدايت شدگان )براه حقّ( كه گمراهان نباشيم، فرمانبران )احكام و دستورها( كه كراهت نداشته باشيم، توبه كنندگان كه گناه نكنيم و اصرار و ايستادگى )بر آن( نورزيم، اى ضامن پاداش نيكوكاران )اشاره بقول خداى تعالى »س 9 ى 120): انَّ اللَّهَ لا يُضيعُ اجْرَ الْمُحْسِنينَ 120 :9 يعنى خدا پاداش نيكوكاران را تباه نميگرداند( و اى اصلاح كننده كردار تباهكاران )اى خواهان صلاح كردار تباهكاران باينكه فساد و تباهكارى را بصلاح و درستى تبديل كنند، اين جمله با قول خداى تعالى »س 10 ى 81): انَّ اللَّهَ لا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدينَ 81 :10 )خدا كردار تباهكاران را اصلاح نميكند« منافات ندارد، زيرا مراد از آيه اينست كه خدا كردار كسى را كه ميخواهد در دين فساد نمايد تباه ميگرداند تا حقّ از باطل و نادرستى آشكار گردد(. - [
+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم مهر 1385ساعت 18:44 توسط عــقیل خان
|
|
درباره وبلاگ 
|
